Zašto nije moguća pomirba Hrvata i Srba?

Pin It

Nema pomirbe dok god Srbija želi izaći na „svoje“ Jadransko more, preko „srpske Crne Gore“ i „srpskog Dubrovnika“, nema pomirbe dok je Sjeverna Makedonija „Stara Srbija“, Kosovo „sveto srpsko tlo“, a Bosna, Hercegovina, Dalmacija, Lika, Banija i Slavonija su „vekovne srpske pokrajine“, a hrvatski jezik tek manje važan dijalekt srpskog!

Ključne probleme moderne, opančarsko-šajkačke, Srbije vrlo precizno definirao je Svetislav Basara, jedan od najvažnijih suvremenih srpskih pisaca: „Megalomanija, precenjivanje sopstvenih snaga i odsustvo smisla za proporciju tri su zle kobi koje su Srbiju nužno dovele do „ovog što nikada ovako nije bilo“, a kako stvari stoje, tek idu vremena u kojima nikada neće biti ovako kako je oduvek.“ U tom svom antologijskom tekstu „Sveta preglupost“ („Danas“, 24.08.2020.)nastavlja dalje: „Koča Popović je pred kraj osamdesetih zapisao u dnevniku da su „bašibozuk, bagra i brabonjci ustali da obnove Dušanovo carstvo vraćajući se na šajkaču i opanak iz kojih su jedva izašli“.

I slijedi završni udarac: „Zahvaljujući tome što je (naravno, zahvaljujući Vučiću) u poslednjih osam godina postignuto više nego u prethodnih sto, u dogledno vreme u rad će biti puštena dva megalomanska objekta – spomenik Stefanu Nemanji i Hram Svetog Save...Hram Svetog Save inače nije rugoba poput kipa Stefana Nemanje, moja glavna zamerka – osim predimenzioniranosti i pretvaranja u političku tribinu, mesto mitingovanja i turističku destinaciju – jeste građevinski materijal, u datom slučaju armirani beton, odličan za gradnju stadiona, sportskih hala, pa čak i hramova projektovanih u modernom duhu, ali kontraindikovan za gradnju crkava u (pseudo)vizantijskom stilu.“

Naime, u modernoj opančarsko-šajkačkoj četničko-komunističkoj Srbiji sve počiva na megalomaniji, mitovima i lažima. S takvim temeljima jasno je da Srbija izgleda tragi-komično proživljavajući „košmar svojih fantazija“. U toj suludoj zemlji, u kojoj je prvo načelo: „ako i nije istina, dobro je ispričano“ (na „renesansnom srpskom“: „se non è vero, è ben trovato“) svi imaju potrebu galamiti, jer vjeruju da su glasno izrečene bedastoće uvjerljivije od pristojno iznesenih činjenica. Dokle god su preglasno kukanje, naricanje i lupetanje temelj srpske politike – pomirba Hrvata i Srba je nemoguća! Opančarsko-šajkački Stefan Nemanja i opančarsko-šajkaški hram Svetog Save vrlo precizno opisuju srpsku megalomaniju i potrebu da se mali i nevažan narod razasut oko Dar-al-Jihada (tur. „Vrata Svetog rata“, odnosno Beograd) silno trsi ubijediti sve oko sebe da su najstariji, najveći, najpametniji narod, te da su najveći komunisti i najveći četnici koje je svijet vidio! Ništa u Beogradu nije u proporcijama i grad izgleda nevjerojatno ružno - osim Kalemegdana i Meštrovićevog kipa „Pobjednika“. Tu je sve na svom mjestu: i funkcija, i lokacija, i proporcije. Hram Svetog Save postaje stožer militantnog pravoslavlja i vječitog projekta Velike (i još veće!) Srbije. Taj pseudo-bizantski hram treba svima pokazati da su dimenzije srpskog ludila izvan vremena i prostora. I to u gradu u kojem su Srbi porušili dugi niz džamija.

U Beogradu su muslimani stoljećima predstavljali većinsko stanovništvo. Prema podacima turskog putopisca Evlije Čelebije, u vrijeme kada je on boravio u Beogradu 1660. godine, grad je imao oko 98 000 stanovnika od kojih su 77.000 bili muslimani (brojke su pretjerane, ali su omjeri točni!). U Beogradu su tada postojale čak 273 islamske bogomolje, džamije i mesdžidi! Najvećom i najljepšom smatrana je Batal-džamija (stajala je na mjestu Narodne skupštine Jugoslavije, sagrađene 1936. godine), koju su putopisci uspoređivali s Aja Sofijom. I tu dolazimo do uzroka svih problema – nečista savjest i turobna povijest odveli su Srbiju u beskrajno ludilo! Sva ta predimenziniranost, galama i busanje u prsa tek je posljedica stoljeća robovskog puzanja po blatu Otomanskog imperija. Izgubivši vezu sa Zapadnom civilizacijom, Srbija je izgubila i vezu sa zdravim razumom. Ono što je tragično u srpskoj farsi, je da će Stefanu Nemanji, s 23 metra visine „najvećem spomeniku u regijonu“ (eufemizam za Veliku Srbiju, odnosno malu, ružnu, četničku Yugoslaviju) iza leđa biti stara, neugledna željeznička stanica, preuređena kao nova zgrada Muzeja Nikole Tesle!?

Nema pomirbe dok god Srbija želi izaći na „svoje“ Jadransko more, preko „srpske Crne Gore“ i „srpskog Dubrovnika“, nema pomirbe dok je Sjeverna Makedonija „Stara Srbija“, Kosovo „sveto srpsko tlo“, a Bosna, Hercegovina, Dalmacija, Lika, Banija i Slavonija su „vekovne srpske pokrajine“, a hrvatski jezik tek manje važan dijalekt srpskog! Hrvatska aktualna „domobranska politika modernog socijalističkog saveza“ i „pomirenja“ s hrvatskim Srbima samo raspiruje srpski nacionalizam u Beogradu. Jer Srbi hrvatsku „domobransku politiku“ doživljaju kao „ustašku slabost“. Srbe nije briga za razumno ponašanje susjednih država – jer oni ne izlaze iz „košmara svojih fantazija“! I zato je opasna poruka kipa Stefana Nemanje od 23 metra, zato je opasna poruka predimenzioniranog betonskog hrama Svetog Save, zato je nakaradna „željeznička postaja Nikola Tesla“.

Ljepota proizazi iz brojeva i proporcija - a ludilo iz srpstva!

F. Perić/HRsvijet